Later als ik groot ben!

Vanmiddag vraagt mijn jongste zoon Jens (3,5) of we even gaan wandelen naar de speeltuin bij ons in de straat. Hij wordt steeds groter en wijzer en er komen steeds 'grotere' woorden uit zijn (voor mij nog kleine) mond!

 

Wanneer we de voortuin van onze buurman en -vrouw voorbij lopen valt ons oog op de mooie bloeiende lavendel die in de tuin staat. Deze lavendel heeft ook de aandacht getrokken van een mooi citroenvlindertje, die van de ene op de andere bloem vliegt.

 

Jens zit vol bewondering naar de vlinder te kijken die geen seconde stil zit. Ineens zegt hij tegen me: 'Mama, je moet snel je camera thuis ophalen, want je moet voor mij een foto maken van dit vlindertje! Ik vind hem zo mooi!'.

 

Ik ren snel naar huis om mijn camera op te halen en even later probeer ik het beestje vast te leggen (wat best nog een opgave is, omdat hij voor geen meter blijft zitten)! Maar het lukt! Jens blij, ik blij, vlinder blij dat we hem met rust laten.

 

In de speeltuin maak ik nog wat foto's van Jens die lekker speelt. Ik vind het eigenlijk het allerleukst om mijn kinderen zo te fotograferen! Speels en niet gestuurd!

 

Maar dan kijkt Jens serieus in de camera: 'Mama......', 'Ja?' antwoord ik. 'Als ik later groot ben, gaan we dan samen fotograferen en ga jij mij dan leren hoe dat moet?' 'Ik wil niets liever dan dat, jongen!' is mijn antwoord. Wat lijkt me dat heerlijk om samen met hem te doen!

 

Ik kan niet wachten tot 'later', maar voor nu mag hij nog even lekker 'klein' blijven! Groot zijn kan nog lang genoeg!

 

Liefs, Danique

Reactie schrijven

Commentaren: 0